سرداري چمرانم آرزوست

 

گلایه های برادر شهید دکتر چمران

سرداري چمرانم آرزوست

... اگر اين سال ها به كشورهاي شرقي، آمريكاي جنوبي يا حتي اروپا سفر كنيد جوانان زيادي را مي بينيد كه يك مبارز كوبايي به نام «چگوارا» را مي شناسند، حتي برخي پيراهني پوشيده اند كه عكس چگوارا بر آن نقش بسته و عكس او را درون اتاق خود، روي ديوار چسبانده اند. چگوارا، مردي جوان و مبارز بود كه عليه استبداد در كنار مردم جنگيد و برخي خصوصيات جالب توجه داشت. اما سؤال اينجاست كه شهيد چمران را چقدر در دنيا مي شناسند، چند جوان انقلابي عكس او را بر سينه خود يا بر سينه ديوار اتاق خود مي زنند؟ چند جوان در سراسر دنيا جمله هاي عارفانه او را شنيده اند؟ اصلاً چقدر درباره او كتاب نوشته و ترجمه شده است؟ نمي خواهم شهيد چمران را با چگوارا مقايسه كنم چراكه به هيچ وجه قابل قياس نيستند و زندگي پر از علم و عرفان و رشادت و شهامت چمران در كمتر انساني يافت مي شود اما همين عدم توانايي در قياس دليل بيشتري است براي پرسشي بزرگ تر كه چرا دنيا چمران را نمي شناسد؟ كسي كه امام فقط درباره او فرموده است كه دلم براي چمران تنگ شده و بعد از شهادتش فرمود: «ما و شما خواهيم مرد، مانند چمران بميريد.»

چرا بايد انجمن دوستي ايران و كوبا در تهران افتخار كند كه فلان تعداد عكس چگوارا در كشور منتشر و توزيع كرده اما هيچ كاري در كوبا براي چمران و درباره او نكرده است؟

چرا مهندس چمران در مراسم بيست وششمين سالروز شهادت برادرش بايد از اين عصباني باشد كه هيچ ارگان دولتي براي برپايي مراسم حمايت نكرده است. نه مجلس، نه وزارت دفاع و نه سپاه پاسداران و آقاي حبيبي، رئيس سازمان عقيدتي سياسي وزارت دفاع به او بگويد كه ما كاري براي چمران نمي كنيم. البته مهندس چمران هم نگذاشت پيام وزير دفاع در اين مراسم قرائت شود تا برخي بخواهند فقط از نام شهيد چمران استفاده كنند. و نيز چرا فتح الله جعفري، رئيس بنياد حفظ آثار و نشر ارزش هاي دفاع مقدس نيروي زميني سپاه، هيچ هزينه اي براي بزرگداشت هاي شهيد چمران نمي كند و زماني كه همرزمان شهيد به او گلايه مي كنند مي گويد من چمران را نمي شناسم. اينها درد دل هاي برادر شهيد و نيز همرزمان شهيد چمران است كه وزارت دفاع مي گويد چمران نماينده مجلس بوده، مجلس مي گويد وزير دفاع بوده و سپاه مي گويد او سپاهي نبوده.

در اين ميان صداوسيما و انجمن سينماي جوان و ارشاد هم كه به كل فراموش مي كنند و جوانان فيلمساز هم تشويق مي شوند كه درباره يك زن افغاني يا چهره يك ايراني شكست خورده يا بمب اتمي منفجر نشده فيلم بسازند. شاعران هم درباره كشته شدگان حادثه 11سپتامبر شعر بسرايند. شهيد چمران را نه فقط با يادبود و مراسم بزرگداشت- كه همين هم به درستي انجام نمي شود- بلكه با ابزار فرهنگي و هنري و البته در سطح بين المللي بايد مطرح كرد و شناساند و به جاي اينكه در خانه هنرمندان، هنر قرن نوزدهم فرانسه و ... يادآوري شود، شب شعرها، شب داستان ها، نمايش فيلم و... درباره اين شخصيت بزرگ برگزار شود.

كاش او بود و ما خاكيان را تنها نمي گذاشت و امروز ما را هم سرداري مي كرد.

31خرداد 1386، دهلاويه، خبرنگاركيهان

http://www.kayhannews.ir/860403/9.htm

یا علی